فرهاد مجیدی

این آخرین خداحافظی بهترین شماره 7 سالهای اخیر فوتبال ایران بود و بدون تردید دیگر مرد محبوب خط حمله آبی‌ها را در پهنه زمین چمن در لباس بازیکن نخواهیم دید.
دیگر بازگشتی در کار نیست. دیگر وساطتی برای فرهاد نخواهد شد و دیگر کسی سراغ مردی نمی رود که خود نیز پیش از اعلام خداحافظی اش گفته بود:«نیم فصل دوم دیگر بدنم جواب نمی دهد.باید بروم.»این وداع برای استقلال پر هزینه خواهد بود و برای فرهاد هزینه آن چنانی نخواهد داشت اگرچه او نیز از جانب برخی هواداران مورد نکوهش قرارگرفت، اما برنده این خداحافظی فرهاد است و بازنده فعلی استقلال. استقلال می‌بازد؛ چون از این خداحافظی حاشیه هایی را پیرامون خود خواهد دید. از این خداحافظی استقلال لطمه خواهد خورد؛ زیرا از همین حالا پرسشهای فراوانی درباره اینکه علت اصلی خداحافظی فرهاد چه بود شنیده می‌شود. فرهاد این بار نیز برای استقلال روایتی را رقم زد که بیش از همه خودش را منتفع می‌کرد. پیدا است که فرهاد برای اعلام خداحافظی اش تنها منافع خود را در نظر گرفت. او نه به استقلال که این روزها در بحران کمبود بازیکن غوطه ور است، فکر کرد نه به امیر قلعه نویی که شاید تا پایان فصل جاری روی شماره 7 خود حساب باز کرده بود.
بحثهای احساسی میان انبوه هواداران را که از این خداحافظی غمگینند، کنار بگذاریم به این نتیجه می‌رسیم خداحافظی ناگهانی مجیدی بازخوردی سراسر شگفتی و تعجب برای بازیکنان کنونی استقلال برجا خواهد گذاشت و در بعد فنی بحرانی نسبی برای امیرقلعه نویی و دستیارانش پدید می‌آورد.
شاید در همین بازی آینده وقتی مهاجمان استقلال را در زدن گل ناکام ببینیم، شعار آهای فرهاد مجیدی، آهای فرهاد مجیدی در ورزشگاه طنین انداز بشود و این جاست که فرهاد بیشتر از خداحافظی اش لذت خواهد برد و بر اتفاقاتی که پس از جدایی‌اش در استقلال رخ خواهد داد، خواهد خندید. استقلال اکنون عمیقا گرفتار خودبینی مرد محبوبش شده است. مردی که حداقل می‌توانست تا پایان نیم فصل صبر و تحمل کند اما مشارالیه حتی حاضر نشد برای اعلام خداحافظی خود تا پایان نیم فصل لیگ سیزدهم صبر کند و بهانه برگزاری آخرین بازی استقلال در ورزشگاه آزادی در نیم فصل لیگ سیزدهم را پیش کشید تا آخرین حضورش در زمین سبز را اعلام کند. این خداحافظی بی‌شبهه مصایب امیرقلعه نویی را در نیم فصل دوم بیشتر خواهد کرد. او حالا باید بازیکنی را بیابد که توانایی جانشینی فرهاد را داشته باشد.
حالا محبوبیتش به کنار؛ زیرا اصولاً بازیکنان امروز فوتبال ایران کمتر با فوتبال دوستان ارتباط ذهنی و عاطفی برقرار می‌کنند و بی‌تعارف کمتر می‌توان نسل جدیدی‌ها را دوست داشت. فرهاد در حقیقت بازمانده از آخرین نسلهایی بود که می‌شد بی‌دلیل دوست شان داشت. به خاطر تکنیک ناب شان، به خاطر نبوغ بالقوه شان به خاطر فوت فنی که در کوی و برزن آموخته بودند، نه حاصل آکادمی‌ها و مدارس فوتبال...و می‌دانیم تیتر«شب هفت» اندکی منفی است. تیتری که ما را یاد لحظه وداع با عزیزانمان می‌اندازد. تیتری که سیاهی‌ها را برابرمان قرار می‌دهد. این تیتر را از زوایه فوتبالی‌اش ببینید. شب هفت برای شبی بود که فرهاد رفت، فقط همین.